Crisis bestaat niet

We moeten van Mark Rutte stoppen met somberen. Hij begrijpt dat Nederlanders zich zorgen maken in deze crisistijd, maar de meeste mensen hebben het nog altijd goed. Aldus de immer goedlachse Mark Rutte. Hij bedoelt het natuurlijk goed. Positief denken is nooit verkeerd. Maar het komt er een beetje lullig uit als Mark het zegt. Meneer is nota bene zelf eindverantwoordelijk voor dit zwalkende land. Rutte is een dierentuinoppasser die de hokken van alle wilde dieren openzet en vervolgens zegt: ‘maak je geen zorgen mensen, gewoon blijven lachen’.

Ik blijf zelf wel lachen. Al heb ik nog nooit eerder zo op mijn uitgavenpatroon gelet als nu. We kiezen dit jaar voor een goedkope vakantie, zijn vaste klant bij de Aldi en hebben onze dure Zafira ingeruild voor een klein zuinig kutautootje. Verder staan alle eigen risico’s op maximaal om de premies te drukken, knipt mijn vrouw mijn haar en sta ik regelmatig in de grijze container te stampen om er meer afval in kwijt te kunnen. Zou Mark dat wel eens doen? Met zijn lakschoentjes het afval aanstampen?

De bezuinigingsoperatie in huize Evers werpt trouwens wel zijn vruchten af. Uit een zeer strak bijgehouden administratie blijkt dat we in het eerste kwartaal van dit jaar ruim drieduizend (!!) euro minder hebben uitgegeven dan in de eerste drie maanden vorig jaar. We rekenen ons echter niet rijk, want het huis staat dik onder water, de belastingdienst wil de kinderopvangtoeslag terug en onze banen zijn onzekerder dan ooit. Maar ik blijf lachen hoor Mark. Alleen is dat niet omdat jij dat wilt, maar omdat we met twee gezonde, vrolijke kinderen schathemeltjerijk zijn.

Toen ik zelf zo oud was als mijn zoon nu, was het ook geen gemakkelijke tijd in Nederland. Ik heb daar vroeger helemaal niets van gemerkt. Eén van mijn allermooiste jeugdherinneringen was dat mijn vader met ons meeging naar het Drostenkamp, een parkje in de buurt. Daar gingen we met een tennisbal en twee door hem zelfgemaakte houten knuppels over slaan. Misschien stond mijn vader ook wel wekelijks de vuilniszakken aan te stampen, maar ik herinner me alleen het slagballen in het park. Iets leukers bestond er niet op de wereld.

Vanmiddag ga ik met mijn zoontje voetballen in het parkje bij ons in de buurt. Als hij later een zoon heeft van zes, hoop ik dat hij zich deze dag herinnert. Dat hij op een zondagmiddag de financiële administratie doet en zich afvraagt of zijn ouders zich in 2013 ook wel eens zorgen maakten over geld. Hij denkt en denkt, maar komt er niet achter. Hij weet alleen nog het voetballen in het park. Eén van zijn allermooiste jeugdherinneringen.

Gullit

“Shit 1-1, ik had 0-1.”

“Ruud, het gaat niet meer.”

“Nee, ik zie het. Ik zak steeds verder weg in de pool.”

“Dat bedoel ik niet Ruud…”

“Als de wedstrijden morgen niet allebei in 2-1 eindigen, kom ik op de laatste plek.”

“Ruuhuud, kun je even ophouden over dat kutvoetbal misschien?”

“Wat is er nou?”

“Ik probeer je wat te vertellen.”

“Ik luister.”

“Ik wil niet meer tegen je liegen.”

“Je bent niet echt Johans nichtje?”

“Ik ben serieus Ruud… Ik ben verliefd op iemand anders.”

“Wat? Op wie?”

“Doet dat er toe? We hebben geen toekomst samen Ruud. We zien elkaar amper.”

“Wie is het Estelle, ik mep hem helemaal in elkaar.”

“Dat lijkt me niet verstandig.”

“Waarom niet?”

“Ken je Badr Hari? De kickbokser?”

“Kut… Waarom?”

“Het gebeurde gewoon. Het spijt me Ruud.”

“Ach Es, ergens snap ik het ook wel. Zo’n jonge gespierde knaap. Hij had mijn zoon kunnen zijn.”

“Ben je niet boos dan?”

“Boos? Meer teleurgesteld eigenlijk. Boos ben ik op Bert van Marwijk en Robin van Persie. En op Van der Wiel. En Heitinga. Die jongens hebben geen passie.”

“Hoe kun je nu over voetbal praten? Ons huwelijk staat op knappen.”

“Daar kan ik niks aan doen. Ik ben niet degene die zich uit elkaar laat trekken door een jonge kickbokser.”

“Wat ben jij een onverschillige zak zeg.”

“Ik ben niet onverschillig, ik ben gewoon teleurgesteld. Hoe oud is dat knaapje eigenlijk?”

“Zevenentwintig.”

“Grappig.”

“Wat?”

“Toen zijn moeder z’n luier verschoonde, had ik al een grote hit. South Africa, wat een hit hè.”

“Prachtig Ruud. Maar zeg nou eerlijk. We leven toch al jaren langs elkaar heen. Heb jij er nog vertrouwen in dan?”

“Weinig. Die Portugezen rollen we echt niet zomaar op. Als die Ronaldo het op zijn heupen krijgt, zijn we de sjaak. Heb je het daar trouwens wel eens mee gedaan? Best een lekker joch hoor. Gespierd, haartjes altijd gekamd. Past beter bij je dan zo’n baasje van de straat.”

“Je bent een zak. Ik ga.”

“Estelle, wacht. Nog één ding.”

“Ja…”

“Houdt ie z’n bokshandschoenen aan tijdens het neuken?”

“Dag Ruud.”

De vrouw van Bert

Het is de tijd van het jaar voor Bert. Onze jongens zijn bij elkaar en dan is Bert in zijn nopjes. Hij kijkt, gluurt, praat, schrijft en belt. Het is hard werken. De druk is hoog. Vanavond verwachten ze weer een leuk itempje van hem. Zijn vrouw verwacht intussen niets meer. Ze kent Bert al langer dan vandaag. Straks komt ie thuis en moet ze alles weer aanhoren.

Bert oefent vaak thuis. Dan houdt ie aan tafel de ketchupfles voor z’n mond en begint enthousiast tegen z’n vrouw te ratelen: “De training van vanmiddag was losjes. De internationals dolden wat en deden een rondootje. Mark van Bommel moest na twintig minuten hard lachen om een scheet van Nigel de Jong. Mark, wat gebeurde er precies?” “Nou, Nigel liet een scheet en dat doet ie eigenlijk zelden. Jaaa, lachen hoor. De sfeer in de ploeg zit er goed in.”

Zijn vrouw reageert nooit op de oefenteksten van Bert. Ze weet dat het te laat is om hem de waarheid te zeggen. Hij is al te ver van het padje af. Het is dat de NOS hem goed betaalt, anders had ze haar stoofpotje al lang voor iemand anders gekookt. Soms fantaseert ze ’s nachts van een stoere, gespierde voetballer. Ze zou zo graag eens liggen op de borstkas van Wesley. Of met haar voeten de kuiten van Dirk strelen. Dan kijkt ze weer naar haar Bert en valt ze snikkend in slaap.

Iedere ochtend, als Bert in de keuken zijn broodtrommeltje klaarmaakt, twijfelt ze of ze het moet vertellen. Dat het ons niets interesseert dat de derde doelman van Oranje tijdens de ochtendtraining om de twee meter pionnetjes op het veld zet. Vaak blijft ze vol meelij naar hem luisteren als ie onder het smeren zijn teksten nog even oefent. “Johnny Heitinga had tijdens de ochtendtraining een splinter in zijn duim. Johnny, hoe is het met je duim?”

Als de Volvo het grindpad af rijdt, besluit ze dat het zo niet langer kan. Ze houdt van hem, maar ze moet er gewoon even uit. “Hallo? Ja, u spreekt me mevrouw Maalderink. Heeft u nog een last minute? Maakt niet uit, als ik maar niet voor 1 juli terugben en graag buiten Europa. Nee, 1 persoon. Ja. Nu? Ja, prima. Ik pak meteen mijn spullen. Bedankt.” Voor Bert plakt ze een briefje op de ketchupfles: Lief, ik sta buitenspel tot 1 juli. Maak je geen zorgen. Als de ketchup op is, kun je ook met de mayo oefenen.

Het Icoon

Als het heel stil is, hoor ik ze nog huilen. De inwoners van Mariënheem. Ze hebben op zondag geen enkele reden meer om naar de plaatselijke sv te gaan. Gaat dit over voetbal? Nee. Dit gaat over iets groters. Dit gaat over Het Icoon.

In vijftien jaar heeft hij in zijn eentje tientallen clubs pijn gedaan. Ze zagen er allemaal als een berg tegenop om naar Mariënheem af te reizen. Als ze hem op het veld zagen, scheten ze zeven kleuren stront. Hij hoefde nog niets te doen. Gewoon staan. Zwarte kicksen. De kont ietsje naar achter. De strakke witte aanvoerdersband accentueerde zijn spierbal. In vijftien jaar heeft hij geen spits laten ontsnappen. Geen teamgenoot durfde te verslappen. Iedereen wilde werken voor Rugnummer Vier.

De Master is altijd normaal gebleven. Gekleurde schoentjes, bling bling of een hanekam waren aan hem niet besteed. Ook zijn armen bleven vrij van de bij voetballers populaire inktplaatjes. Ik verdenk hem er zelfs van nooit zijn shirt te hebben uitgetrokken na het maken van een doelpunt. Het tekent de grote jongens. Messi, Senna, Federer, Armstrong, Jordan, Cents. Niemand vindt dit een gek rijtje.

Ik ben trots dat hij al jaren mijn beste kameraad is. Ik ken Het Beest al sinds de kleuterschool. Een fanatieke sporter is hij altijd geweest. Voetbal, basketbal, tennis, slagbal, biljarten, het maakte niet uit. De Omnivoor deed alles en won alles. Tegenwoordig gaat hij op woensdag met ons mee fietsen. Dan rijdt hij op een fiets van twee tientjes in de zwaarste versnelling iedereen overhoop. Wij staan erbij en kijken er naar. Vol ongeloof en bewondering.

Misschien zijn de spelers van het eerste elftal stiekem een beetje blij. Nu De Rots een stapje terug doet, kan iemand anders ook eens schitteren. Ondertussen rekent het Tweede zich rijk. Met de Materazzi van Mariënheem in de gelederen gaan nederlagen definitief tot het verleden behoren. Ook de planning van de kantinedienst is omgegooid nu het tweede elftal De Grote Publiekstrekker in huis heeft. Wat kan een beslissing van één man toch een boel stof doen opwaaien.

In zijn laatste wedstrijd kreeg hij een publiekswissel. Ze hadden lang nagedacht over een cadeau. Het zou eerst een Mercedes worden, maar De Beer heeft geen rijbewijs. Toen een jaarabonnement op de hoeren, maar hij heeft al een vriendin. De derde keus was een leven lang gratis Heineken, maar meneer lust geen lekker bier. Dus werden het bloemen. Want bloemen kunnen altijd. Of hij onder de douche ook nog een verrassing heeft gekregen, wil ik niet weten.

Waarschijnlijk leest Het Kanon dit stukje tijdens een opdruksessie met één arm. Met zijn vriendin op z’n rug. Zo is ie. De grote Mattijs Cents. Bij Mariënheem 1 valt intussen dagelijks de zin: ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’.

Hooligans

Je kijkt uit naar zondagmiddag. Niet omdat de voetbalclub waarvan je een plakplaatje op je borst hebt speelt, maar omdat je mag vechten. Samen met je maatjes heb je afgesproken met vechtersbaasjes van die andere club. Lekker matten. “Pappa, ga je voetbal kijken?” “Nee jongen, pappa gaat een andere pappa helemaal in elkaar slaan. Misschien wel neersteken. Blijf jij maar lekker thuis.” “Maar wat heeft die andere pappa dan gedaan?” “Niets, maar hij is voor die andere club.”

Zo zijn ze er genoeg. Van die halve garen. Ze zoeken elkaar op en compenseren hun kleine piemel met wapens en vechtpartijen. Alles voor de club hè. Ze kunnen de naam van die andere club niet eens uitspreken. Krijgen ze hun bek niet uit. Ziektes trouwens wel. Zoveel mogelijk schelden met ernstige ziektes. Dat hoort. Oh ja, en in je blote bast gaan staan natuurlijk, al is het maar tien graden.

Voetbal is een leuk spelletje, maar het geeft zoveel idioten. En dan bedoel ik dus niet die mensen die tijdens het EK vlaggetjes op hun wang hebben geschilderd. En ook niet die volwassen mannen die in voetbalshirtjes rondlopen. Zelfs niet die lui die een voetbalvaantje aan de binnenspiegel hebben hangen. Toegegeven, ook deze mensen hebben ze niet helemaal op een rijtje, maar het is vrij onschuldig. Ernstiger wordt het wanneer ze op weg naar het stadion een losse stoeptegel zoeken. Want je zou maar een fan van de tegenstander zien. Die moet kapot.

Ik hoorde laatst op tv een hooligan zeggen dat het oneerlijk is dat ze soms met foto op tv of internet komen. Ik snap dat. Die jongen wil liever niet herkend worden als hij zes kuipstoeltjes op het veld gooit, drie bakstenen naar agenten te paard mikt en daarna een etalage plundert. Dan wil je daarna graag wat privacy. Lekker rustig nagenieten met je machomaatjes in het clubhuis. Even op teletekst gluren wat je club heeft gedaan, want door het vechten kwam je aan voetbal kijken niet toe.

De macht van hooligans is al jaren bedroevend groot. Clubs nemen te weinig maatregelen uit pure angst. Begrijpelijk. Een voorzitter wiens gezin bedreigd wordt, zit in de houdgreep. Dus die blote buik met die kleine piemel krijgt gewoon weer een seizoenskaart voor 34 zondagen schreeuwen, schelden en matten. Gezellig. Als ik op zondag met het bord op schoot televisie kijk, zie ik ze allemaal weer zitten. Ik schud mijn hoofd en verlang naar het EK, waar vrouwen en kinderen in het publiek zitten en de mannen vlaggetjes op hun wangen hebben. Hoop ik.