Deze week kwam het bericht dat het EPD definitief van de baan is. Het elektronisch patiëntendossier werd niet omarmd door de machtige witte jassen. Eerder al was er gezeur over het EPD vanwege de privacy. Die zou in gevaar zijn. Maar welke privacy dan. Albert Heijn weet al jaren wat we eten, snelwegcamera’s registreren waar we rijden en ons mobieltje verraadt ons overal en altijd. En trouwens, sinds wanneer mogen mensen die hun hele hebben en houden op Facebook, Hyves en Twitter zetten klagen over een gebrek aan privacy…
Maar goed, geen EPD dus. Niet veel eerder hoorde ik over het informatiebord van Utrecht Centraal. Het station gaat vernieuwen en het oude bord mag met pensioen. Logisch. Toch? Helaas. De mensen vinden het jammer omdat het oude bord zo lekker klapperde… Een stukje nostalgie gaat verloren. Er werd dan ook ceremonieel afscheid genomen van het bord. Een petitie voor behoud van het blauwe oudje tevergeefs.
Nog een afscheid vorige week. De strippenkaart, hij is niet meer. Voortaan kunnen we onze reis met een pasje betalen. En natuurlijk waren er ook nu weer veel ontevreden mensen. Rover wilde een daad stellen en regelde een rouwplechtigheid, compleet met rouwboeket. Echt waar. Voor een stukje papier.
Eigenlijk kan ik zo nog wel even doorgaan. Het lijkt wel of we niet willen moderniseren. Waarom doen we altijd zo moeilijk als we iets willen veranderen. Waar komt die angst toch vandaan. Willen we dan niet verder in het leven. Willen we geen gebruik maken van de moderne technieken die ons leven zoveel eenvoudiger kunnen maken? En geloof me, ‘ze’ doen het nog rustig aan. Want er kan natuurlijk al veel meer. Maar er moet steeds weer gewacht worden. Op de mens. Die wil niet zo snel
