Dit weekend mag ik weer even kind zijn. Voor een paar dagen stap ik uit mijn rol als verantwoordelijke vader, lieve echtgenoot en plichtsgetrouwe communicatieadviseur. Rollen die me stuk voor stuk goed passen, maar nu even niet.
Onze jaarlijkse vriendenweekendjes zijn iets om naar uit te kijken. Acht mannen van 33 die weer jongens mogen zijn. Samen boodschappen doen, ouwehoeren over voetbal, biertje erbij en we zijn tevreden. Het stapritueel is al die jaren niet veranderd. Om de beurt douchen, het mooiste shirtje aan, beetje vet in het haar en klaar. De haren worden steeds grijzer, maar zolang we in de kroeg nog niet met ‘u’ worden aangesproken, klagen we niet.
Nu de tijd van iedere week uitgaan voorbij is, vinden we ons weekendje een mooie gelegenheid om eens bij te praten. Niet over werk of de kinderen, maar over Chelsea – Barcelona en de bardame met het korte rokje. Want als we samen zijn, zijn we weer 18. We drinken alleen wat minder omdat het herstel ons zwaar valt. Zelfoverschatting blijft onze grootste vijand.
Op maandag komen we thuis en is het mooi geweest. Ons archief is weer gevuld met mooie verhalen die in de zomer op het terras opnieuw verteld worden. Maandag zijn we weer vaders, echtgenoten en we gaan ons op het werk weer gedragen zoals iemand van 33 zich hoort te gedragen.
Tags:bier, echtgenoot, kind, kroeg, maandag, uitgaan, vader, voetbal, vriendenweekend





Laatste reacties