Gek

We zijn gek geworden. Mesjogge. Van de pot gerukt. We kunnen niet meer normaal doen. Er ligt een man in coma. Een vader. Een zoon. Een echtgenoot. Een broer. En wij kijken keer op keer naar de zonnebrillen van de moeder, de broer en de vrouw. Ze willen liever met rust gelaten worden. Wij niet. Wij willen liever kijken hoe ze arm in arm lopen. Waarom zouden we ze met rust laten. Ze zijn toch van ons?

Twee artsen praten met elkaar op de gang. Een journaliste schrijft alles op. Ze is de vrouw van de grijsaard in vrijetijdskleding. Hij zag haar schrijven en vond het best. In de auto zijn ze opgewonden. Niet van elkaar, want die tijd is geweest. Ze zijn bronstig van het nieuws. Ze hebben goud in handen. Fuck het beroepsgeheim, leve de publiciteit. De NRC-baas was blij met haar en beloofde haar een eindejaarsbonus.

Maanden eerder zat een bebaarde tv-producent met wat ziekenhuismensen aan tafel. Hij wilde een soap maken over zieke mensen. Het ziekenhuis vond het goed. Hang maar wat camera’s op hoor, onze patiënten hebben toch andere dingen aan hun hoofd. De producent was blij en beloofde veel publiciteit voor het ziekenhuis. Hij kwam zijn belofte na. Alleen jammer dat mensen boos werden. Dat stond niet in het script. Ze hadden toch mooie folders gemaakt?

Over twee weken praten we niet meer over de man in coma. Want we praten ook niet meer over de Elfstedentocht. Over twee weken is er iets nieuws. En wij zijn gek op nieuws. We willen alles weten. En als we alles weten gaan we klagen dat er te veel nieuws is. We klagen zoveel dat we niet eens doorhebben dat de moeder, de broer en de vrouw hun zonnebrillen hebben afgedaan. Ze zitten naast zijn bed en klagen niet… ze huilen.

Vroeger had ik een poster van Wim Kok op mijn kamer

Vroeger had ik een poster van Wim Kok op mijn kamer. Maak je geen zorgen hoor. Ook Pamela Anderson was van de partij. Op de deur. Ze lag in de branding. Zand op haar lange bruine benen, doorschijnend dingetje aan. Niets mis mee. Verder herinner ik me een Ferrari F40 en een joekel met daarop het voltallige team van Manchester United. Gebroeders Neville, Beckham en ook Cantona was er nog. Wat een team. Maar ik dwaal af. Wim Kok dus. Beetje vreemde eend in een jongenskamer.

Ik was toen niet echt geïnteresseerd in de politiek, maar die poster deed me toch wat. Ik nam me voor PvdA te stemmen zodra ik 18 was. Dat heb ik gedaan. Meerdere keren. Maar sorry Wim, er zijn grenzen. Ik wilde geen poster van Ad Melkert. Ad mocht niet in dezelfde kamer komen als Pamela Anderson en Eric Cantona.

Deze week kwam de nieuwe PvdA-lichting op de proppen. Martijn van Dam en Diederik Samson. Postermateriaal? Mwoa, twijfelachtig. Martijn had zich goed voorbereid voor zijn komst bij DWDD. Huiswerk gedaan, zithouding geoefend, haartjes in de krul. Wat kon er misgaan. Diederik ging ’s avonds naar Pauw en Witteman en deed hetzelfde. Huiswerk, zithouding oefenen, haartjes… oh ja, dat hoefde niet meer.

De volgende dag las ik op Twitter een pijnlijke conclusie voor beide heren. Ze werden door het Nederlandse publiek gewogen en te licht bevonden. Geknipt en geschoren door drie ervaren rotten van de VARA. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Tuurlijk waren beide heren niet perfect, maar ga er maar aan staan. Doe het maar eens. Neem maar eens strafschop in de finale van het WK met een ervaren keeper op goal. Ben je dan mislukt als je naast schiet?

Martijn van Dam en Diederik Samson verdienen respect. Ik zit ook wel eens te zweten in een moeilijk gesprek. Heb ook wel eens achteraf spijt van een uitspraak. Mag dat in de politiek niet? Wat een gelul. Fouten maken moet. Clarence Seedorf miste de penalty maar is inmiddels aanvoerder van AC Milan en heeft vier Champions League-bekers in de kast. Hij is de meeste succesvolle Nederlandse clubvoetballer aller tijden.

Clarence had vroeger waarschijnlijk posters van Cruijff. En natuurlijk is hij niet zo’n begaafde voetballer als zijn idool, maar hij heeft wel veel meer succes gehad. Het is een houvast voor Martijn en Diederik, die vroeger ook een Kok-poster hadden. Ze missen het natuurlijke leiderschap van de grijze meester. Maar met lef, ambitie en hard werken kun je ver komen. Van Albayrak wil ik trouwens wel een poster.

Bedankt Geert

Zou Geert het verschil kennen tussen de Noordpool en de Zuidpool of zou hij alle Polen over één kam scheren? Zou hij wel eens een potje poolbiljart spelen? Houdt Geert wel eens een Poolse landdag met zijn fractie? Ik denk het niet. Geert houdt niet van Polen. Niet eens van tegenpolen. Geert wil meelopers. We moeten allemaal in de polonaise achter hem aan, carnaval of niet.

Geert zit veel op zijn werkkamer na te denken. Als rasechte populist zoekt hij zoveel mogelijk gezamenlijke ergernissen van zijn medelanders. Heeft ie er eentje gevonden, dan spuugt ie het uit in de media en kijkt ie hoeveel mensen applaudisseren. Helaas voor Geert klappen er steeds minder mensen.

Toen hij laatst op de A2 zat, kreeg Geert een briljante ingeving. Ingehaald door een busje met Polen ging er een lampje branden: ‘tuurlijk… Polen. Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Islam is zo 2011. Maar iedereen heeft een hekel aan Polen’. Na een belletje met zijn fractie was het meldpunt snel geregeld. ‘Mag ik de website maken?’, vroeg Fleur gretig. ‘Ik reken op je’, antwoordde Geert.

Eerlijk is eerlijk. Ze hadden er meer van verwacht. Geert en zijn kornuiten. Maar de polonaise kwam er niet. Natuurlijk hebben we wel eens last van Polen. Maar ook van Marokkanen. En van Belgen. Chinezen, Tunesiërs, Engelsen, Fransen, Duitsers. Van Zweden, IJslanders, Canadezen en Brazilianen. Van de buren, van kinderen, bejaarden, familieleden en vrienden. Van mensen Geert. We hebben allemaal wel eens last van mensen. En voor zover dat nog niet duidelijk was, weten al die mensen nu in ieder geval waar ze niet op moeten stemmen.

Bedankt Geert!

Nooit meer schaatsen

Ik heb een beetje last van zelfoverschatting. Dat mijn zoon mij Superman vindt, schijnt normaal te zijn, maar ik vind mezelf soms ook Superman. En dat is niet zo handig. Zo zijn mijn planningen nogal optimistisch. Als ik bel dat ik een uurtje moet overwerken, weten ze thuis al dat ze ongestoord de complete Lord of the Rings serie kunnen kijken. Meestal heb ik zelf niet zo gek veel last van mijn eeuwige halfvolle glas. Totdat ik gisteren ging schaatsen.

Schaatsen kan iedereen. En ik loop drie keer per jaar 5 km hard dus ik heb een bereconditie. Een schaatstocht van 30 km is een eitje voor mij. Op de website van de organiserende ijsvereniging moest ik grinniken om de zin ‘voor de meer geoefende schaatser hebben we een afstand van 30 km’. Wat denken ze wel niet. Nee, ik maakte me nog het meest zorgen over mijn schaatsmaatje. Hij was immers gepensioneerd. Zou ik hem halverwege moeten duwen? Op de nek nemen? Hem op mijn jas over het ijs vooruit trekken?

We begonnen om half 12. Om 12 uur had ik er lol in. Ik ging als een speer. Om 13 uur had ik al zes keer aan onbekenden gevraagd hoe ver het nog was. Om 14 uur werd ik ingehaald door kinderen met Hello Kitty schaatsen. Om 15 uur was ik dood en ging ik met een volle stempelkaart een medaille ophalen. Had ik hem verdiend? Nee, mijn gepensioneerde schaatsmaatje verdiende er twee omdat hij me 29 km uit de wind hield.

Katja’s jongens

Bijna twee miljoen mensen zagen gisteren het nieuwe programma Nick tegen Simon. Ik heb ook stukjes gezien. Twee keer zelfs, want het werd ‘s nachts herhaald. Armoe troef van de publieke omroep. We weten allemaal waarom het programma uiteindelijk het op een na best bekeken programma van de avond werd. De TROS weet dat, Nick & Simon weten dat en Katja Römer-Schuurman weet dat zelf ook.

Vooropgesteld, ik heb niets tegen Nick & Simon. Het lijken me sympathieke gasten waar je prima een biertje mee kunt drinken. Ik erger me dan ook mateloos aan die gespeelde stoerigheid van mannen die zeggen ‘ik weet nooit wie Nick en wie Simon is’. Ik geloof daar niets van. Die jongens timmeren al jaren aan de weg en zijn intussen al zesenvijftig miljoen keer op radio en tv geweest.

Een paar dagen eerder zaten de muzikale Volendammers bij DWDD. Het nieuwe programma moest natuurlijk gepromoot worden. Een boel geklets, maar alleen de laatste minuut bleef hangen. De zestig seconden waarin Nick & Simon een weergaloze vertolking deden van The Sound of Silence van Simon & Garfunkel. Azijnpissers die Nick & Simon niet muzikaal vonden, piesten spontaan zoete witte wijn.

2011 was een succesvol jaar voor de heren Keizer en Schilder. De Symphonica in Rosso concerten, de leuke samenwerking met Acda & de Munnik en natuurlijk the Voice of Holland waren stuk voor stuk hoogtepunten. Vooral hun rol in the Voice was een open sollicitatie naar meer televisiewerk. Met grappen en grollen richting Roel en Marco lieten ze zien meer in hun mars te hebben dan mooi zingen. Toen de TROS belde, hadden ze beet. Een eigen show, primetime zaterdagavond. Een nieuwe droom kwam uit. Maar wat zei Marco ook al weer over de meeste dromen?

Om zeker te zijn dat het programma grappig genoeg werd, vroegen ze voor de eerste uitzending beroepsclowns Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van der Ven. En ook die heren heb ik hoog zitten. Typetjes spelen hebben ze tot ware kunst verheven. Maar helaas bleek gisteren dat één plus één niet altijd drie is. Het werd een beschamende vertoning van alle vier de heren. En ik weet zeker dat ze het zelf stiekem een beetje met me eens zijn.

Maar waarom keken er dan in godsnaam twee miljoen mensen naar de TROS-versie van Ik Hou Van Holland? Als je twitter volgde, was dat heel duidelijk. Zelfs vrouwen waren diep onder de indruk van die ene verschijning. Die krullen. Dat lijntje. Die, die… Nick, Simon, Jeroen en Dennis vonden het niet moeilijk om zichzelf voor aap te zetten. Ze hadden vooral moeite hun ogen niet steeds te laten afdwalen. Respect heren. Diep respect. Benieuwd hoeveel mensen er volgende week kijken naar Katja’s jongens.