Normaal mannelijk gedrag

Frankrijk is helemaal niet verkeerd als vakantieland, maar ik zie toch wel een beetje op tegen het groeiend verbod op zwemshorts. Op steeds meer plekken verwachten die Fransozen dat we een strakke slip dragen in het zwembad. Van mij hoeft dat niet, zo’n nauwsluitend stukje textiel rondom mijn rolletje Topdrop. Het laat zo weinig tot de verbeelding.

Nu wil ik niet vier alinea’s doorleuteren over mijn piemel, maar ik deel wel graag mijn zorgen over deze ontwikkeling in Zuid-Europa. In zo’n Speedo voel ik me toch een beetje voor lul staan. En wat nou als ik in het zwembad opgewonden raak. Wat als het rolletje drop besluit een rol beschuit te willen worden (ik overdrijf een beetje). Hoe moet ik dat in godsnaam verbergen in zo’n Van-den-Hoogeband-broekje? “Rick, waarom blijf je zolang in het zwembad?”

Maar het grootste probleem is natuurlijk het totale gebrek aan mannelijkheid. Heb je het hele jaar aan de fitnessapparaten gehangen, ben je apetrots op je sixpack, wordt alles in één klap tenietgedaan door de ballenknijper. Omdat die camembertvreters dat graag willen. Toeristje pesten is het. Het is jammer dat die Fransen nooit bij ons op vakantie komen, anders lieten we alle Franse mannen verplicht op Crocs lopen.

Ondertussen las ik ook dat er nagellak voor mannen op de markt is. Johnny Depp en David Beckham zijn er al mee gesignaleerd….

[...]

Ik liet even een gepaste stilte vallen. Volgens mij is het tijd voor de noodklok: bij deze roep ik alle mannen op tot Normaal. Mannelijk. Gedrag. Geen zwemslip of nagellak, maar ook geen thee, geen musicals en geen Net5. En o wee als ik iemand met een rosébiertje betrap. Ikzelf ga in Frankrijk mijn steentje bijdragen door me ieder kwartier aan de rand van het zwembad tien keer op te drukken en ondertussen fluit ik naar alles met een bikini. Mij krijgen ze niet gek.

Tags:ballenknijper, crocs, david beckham, Frankrijk, johnny depp, mannelijk, musicals, nagellak mannen, net5, rosébier, short, speedo, thee, vakantie, zwembroek, zwemslip

Het Icoon

Als het heel stil is, hoor ik ze nog huilen. De inwoners van Mariënheem. Ze hebben op zondag geen enkele reden meer om naar de plaatselijke sv te gaan. Gaat dit over voetbal? Nee. Dit gaat over iets groters. Dit gaat over Het Icoon.

In vijftien jaar heeft hij in zijn eentje tientallen clubs pijn gedaan. Ze zagen er allemaal als een berg tegenop om naar Mariënheem af te reizen. Als ze hem op het veld zagen, scheten ze zeven kleuren stront. Hij hoefde nog niets te doen. Gewoon staan. Zwarte kicksen. De kont ietsje naar achter. De strakke witte aanvoerdersband accentueerde zijn spierbal. In vijftien jaar heeft hij geen spits laten ontsnappen. Geen teamgenoot durfde te verslappen. Iedereen wilde werken voor Rugnummer Vier.

De Master is altijd normaal gebleven. Gekleurde schoentjes, bling bling of een hanekam waren aan hem niet besteed. Ook zijn armen bleven vrij van de bij voetballers populaire inktplaatjes. Ik verdenk hem er zelfs van nooit zijn shirt te hebben uitgetrokken na het maken van een doelpunt. Het tekent de grote jongens. Messi, Senna, Federer, Armstrong, Jordan, Cents. Niemand vindt dit een gek rijtje.

Ik ben trots dat hij al jaren mijn beste kameraad is. Ik ken Het Beest al sinds de kleuterschool. Een fanatieke sporter is hij altijd geweest. Voetbal, basketbal, tennis, slagbal, biljarten, het maakte niet uit. De Omnivoor deed alles en won alles. Tegenwoordig gaat hij op woensdag met ons mee fietsen. Dan rijdt hij op een fiets van twee tientjes in de zwaarste versnelling iedereen overhoop. Wij staan erbij en kijken er naar. Vol ongeloof en bewondering.

Misschien zijn de spelers van het eerste elftal stiekem een beetje blij. Nu De Rots een stapje terug doet, kan iemand anders ook eens schitteren. Ondertussen rekent het Tweede zich rijk. Met de Materazzi van Mariënheem in de gelederen gaan nederlagen definitief tot het verleden behoren. Ook de planning van de kantinedienst is omgegooid nu het tweede elftal De Grote Publiekstrekker in huis heeft. Wat kan een beslissing van één man toch een boel stof doen opwaaien.

In zijn laatste wedstrijd kreeg hij een publiekswissel. Ze hadden lang nagedacht over een cadeau. Het zou eerst een Mercedes worden, maar De Beer heeft geen rijbewijs. Toen een jaarabonnement op de hoeren, maar hij heeft al een vriendin. De derde keus was een leven lang gratis Heineken, maar meneer lust geen lekker bier. Dus werden het bloemen. Want bloemen kunnen altijd. Of hij onder de douche ook nog een verrassing heeft gekregen, wil ik niet weten.

Waarschijnlijk leest Het Kanon dit stukje tijdens een opdruksessie met één arm. Met zijn vriendin op z’n rug. Zo is ie. De grote Mattijs Cents. Bij Mariënheem 1 valt intussen dagelijks de zin: ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’.

Tags:afscheid, amateurvoetbal, marienheem, rots, verdediger, vijftien jaar, voetbal, voetbalschoenen

Hooligans

Je kijkt uit naar zondagmiddag. Niet omdat de voetbalclub waarvan je een plakplaatje op je borst hebt speelt, maar omdat je mag vechten. Samen met je maatjes heb je afgesproken met vechtersbaasjes van die andere club. Lekker matten. “Pappa, ga je voetbal kijken?” “Nee jongen, pappa gaat een andere pappa helemaal in elkaar slaan. Misschien wel neersteken. Blijf jij maar lekker thuis.” “Maar wat heeft die andere pappa dan gedaan?” “Niets, maar hij is voor die andere club.”

Zo zijn ze er genoeg. Van die halve garen. Ze zoeken elkaar op en compenseren hun kleine piemel met wapens en vechtpartijen. Alles voor de club hè. Ze kunnen de naam van die andere club niet eens uitspreken. Krijgen ze hun bek niet uit. Ziektes trouwens wel. Zoveel mogelijk schelden met ernstige ziektes. Dat hoort. Oh ja, en in je blote bast gaan staan natuurlijk, al is het maar tien graden.

Voetbal is een leuk spelletje, maar het geeft zoveel idioten. En dan bedoel ik dus niet die mensen die tijdens het EK vlaggetjes op hun wang hebben geschilderd. En ook niet die volwassen mannen die in voetbalshirtjes rondlopen. Zelfs niet die lui die een voetbalvaantje aan de binnenspiegel hebben hangen. Toegegeven, ook deze mensen hebben ze niet helemaal op een rijtje, maar het is vrij onschuldig. Ernstiger wordt het wanneer ze op weg naar het stadion een losse stoeptegel zoeken. Want je zou maar een fan van de tegenstander zien. Die moet kapot.

Ik hoorde laatst op tv een hooligan zeggen dat het oneerlijk is dat ze soms met foto op tv of internet komen. Ik snap dat. Die jongen wil liever niet herkend worden als hij zes kuipstoeltjes op het veld gooit, drie bakstenen naar agenten te paard mikt en daarna een etalage plundert. Dan wil je daarna graag wat privacy. Lekker rustig nagenieten met je machomaatjes in het clubhuis. Even op teletekst gluren wat je club heeft gedaan, want door het vechten kwam je aan voetbal kijken niet toe.

De macht van hooligans is al jaren bedroevend groot. Clubs nemen te weinig maatregelen uit pure angst. Begrijpelijk. Een voorzitter wiens gezin bedreigd wordt, zit in de houdgreep. Dus die blote buik met die kleine piemel krijgt gewoon weer een seizoenskaart voor 34 zondagen schreeuwen, schelden en matten. Gezellig. Als ik op zondag met het bord op schoot televisie kijk, zie ik ze allemaal weer zitten. Ik schud mijn hoofd en verlang naar het EK, waar vrouwen en kinderen in het publiek zitten en de mannen vlaggetjes op hun wangen hebben. Hoop ik.

Tags:clubvoetbal, geweld, harde kern, hooligans, stadion, vechten, vlaggetjes, voetbal, voetbal is oorlog, voetbalgeweld, voetbalshirt, wapens

Iedereen wil in de bouwhoek

“Juffrouw, wanneer mag ik in de bouwhoek?”

“Nog niet Jan Kees, Mark is nog bezig.”

“Maar Mark zit al heeeel lang met Geert en Maxime in de bouwhoek, ik wil nou in de bouwhoek. Mag ik morgen in de bouwhoek?”

“Kun je rekenen Jan Kees? Reken er dan maar niet op.”

“Ik kan heel goed rekenen juf, ik wil morgen in de bouwhoek.”

[morgen]

“Bleeeeeeehhhhhhh!”

“Wat is er Mark?”

“Geert heeft alle blokken omgegooid juf, alles wat we gebouwd hebben is stuk.”

“Dan gaan jullie nu maar lekker wat anders doen. Jan Kees, jij mag in de bouwhoek. Geert jij krijgt straf. Jongens, niet met Geert praten, Geert heeft straf.”

“Bleeeeeeeehhhhhhh!”

“Wat is er nu weer Mark?”

“Nog niet alles is kapot en nu maakt Jan Kees ons mooie bouwwerk helemaal zelf af.”

“Ga het dan maar samen afbouwen, wie wil er nog meer in de bouwhoek jongens? Arie, Alexander, toe maar jongens.”

“Mag ik ook juf?”

“Maar jij ben toch met poppen aan het spelen Jolande?”

“Ja, maar ik wil ook wel een keertje in de bouwhoek. En mag Diederik ook mee?”

“Diederik wil niet mee doen, die houdt niet van bouwen.”

“Bleeeeeehhhhhhhh!”

“Wat is er Geert?”

“Iedereen negeert mij.”

“Dat moet ook, je hebt straf. Ga maar met Hero praten, die is ook alleen.”

“Ik wil niet met Hero praten.”

“Ik wil ook niet meer Geert praten.”

“Dan niet jongens, ga maar lekker knutselen.”

“Juf?”

“Ja Mark.”

“Mag dit bouwwerk na de vakantie ook nog blijven staan?”

“Nee, dan mogen andere kindjes weer in de bouwhoek.”

“Maar we hebben dit heel snel en stevig met ons vijven opgebouwd en iedereen vindt het mooi.”

“Dat maakt niet uit, na de vakantie breken we het af en bouwen andere kindjes weer iets anders. Dat zijn nou eenmaal de regels.”

“Mag ik dan juf? Ik ben al heeeeeel lang niet in de bouwhoek geweest.”

“Dat zien we dan wel Emile, dat zien we dan wel.”

 

Tags:alexander pechtold, arie slob, bezuinigingen, bouwhoek, cda, christenunie, d66, diederik samsom, emile roemer, geert wilders, groenlinks, hero brinkman, huilen, jolande sap, kinderen, mark rutte, maxime verhagen, obp, politiek, pvda, pvv, regeerakkoord, september, sp, spelen, vakantie, verkiezingen, vvd

Maandag doen we weer normaal

Dit weekend mag ik weer even kind zijn. Voor een paar dagen stap ik uit mijn rol als verantwoordelijke vader, lieve echtgenoot en plichtsgetrouwe communicatieadviseur. Rollen die me stuk voor stuk goed passen, maar nu even niet.

Onze jaarlijkse vriendenweekendjes zijn iets om naar uit te kijken. Acht mannen van 33 die weer jongens mogen zijn. Samen boodschappen doen, ouwehoeren over voetbal, biertje erbij en we zijn tevreden. Het stapritueel is al die jaren niet veranderd. Om de beurt douchen, het mooiste shirtje aan, beetje vet in het haar en klaar. De haren worden steeds grijzer, maar zolang we in de kroeg nog niet met ‘u’ worden aangesproken, klagen we niet.

Nu de tijd van iedere week uitgaan voorbij is, vinden we ons weekendje een mooie gelegenheid om eens bij te praten. Niet over werk of de kinderen, maar over Chelsea – Barcelona en de bardame met het korte rokje. Want als we samen zijn, zijn we weer 18. We drinken alleen wat minder omdat het herstel ons zwaar valt. Zelfoverschatting blijft onze grootste vijand.

Op maandag komen we thuis en is het mooi geweest. Ons archief is weer gevuld met mooie verhalen die in de zomer op het terras opnieuw verteld worden. Maandag zijn we weer vaders, echtgenoten en we gaan ons op het werk weer gedragen zoals iemand van 33 zich hoort te gedragen.

 

Tags:bier, echtgenoot, kind, kroeg, maandag, uitgaan, vader, voetbal, vriendenweekend